Sluiten
Thuis in
uw dossier

Blog Veerle Struben – The day after…

Over de zes oplossingen voor bedrijfshulpverlening bij calamiteiten in het Spaarne Gasthuis (en hoe die oplossingen in 48 uur zijn gerealiseerd).

Nul freaks en geeks. Ik zag er niet één. Nou ……heel misschien…. eentje dan. Krullend haar, gympies aan, vrolijk hoofd, druk in de weer met zijn laptop. Denk dat hij met twee a drie anderen de jongste is van de ‘learning hackathon’. ‘Learning hak-a-ton’? Learning hEk-ka-ton. In een hekkaton komen traditioneel veelal informatie technologie (IT) experts bij elkaar (vandaar mijn geek en freak associatie) om in twee dagen, oplossingen voor een probleem te verzinnen. Een hackathon is in feite een gecomprimeerde scrum.

Scrummaster

Een scrum, wat is dat nou weer? Een scrum is een laaaaaange hackathon. Geloof dat een scrum tussen de 3 en 6 weken kan duren.. Ah-ha……, en, hoe werkt dat dan, zo’n scrum of hekkaton? Beiden worden begeleid door een scrummaster. De scrummaster moet je zien als de kapitein van een schip. Hij zorgt ervoor dat het schip niet kapseist of botst. Enige verschil is dat die scrummaster geen idee heeft van waar het schip naartoe gaat. Het team doen het werk. Ze zijn gezamenlijk verantwoordelijk voor het eindproduct.

Bakens uitzetten en tijd bijhouden

Hoe doet een scrumaster dat dan? Niet sturen maar wel een ehhh…… soort van sturen? Het is voor de scrummaster een kwestie van wat bakens uitzetten en de tijd bijhouden. Neem de ‘learning hackathon’. De deelnemers kregen een rete uitdagende opdracht: hoe kun je de ruim 4200 medewerkers van het Spaarne Gasthuis (SG) op het gebied van de bedrijfshulpverlening, scholen. De scrummaster steekt van wal.

Opdracht aanscherpen

De eerste opgave voor het team: de opdracht aanscherpen. Ze kregen er vijf minuten voor. Het werd: wat moeten de SG medewerkers weten om in de eerste 5 minuten van een calamiteit adequaat te handelen. Bijvoorbeeld, er breekt een fik uit op een afdeling, of er wordt een patiënt onwel bij de ingang van het ziekenhuis. In het ideale geval zal dus iedereen die in het ziekenhuis werkt moeten weten welk alarmnummer ze moeten bellen, waar een brandslag hangt of hoe ze moeten beginnen met reanimeren.

Maar ze krijgen toch al van die reanimatie cursussen? Ja zeker, een deel van de mensen wel, maar niet iedereen. Bovendien gaat het dus niet alleen om reanimeren. Plus, als je vandaag in een training leert hoe je een brandblusapparaat of een portofoon moet gebruiken, is het maar de vraag of je dat over, laten we zeggen, drie maanden nog precies weet. En dat terwijl je elk moment zou moeten weten wat je moet doen…

Aansluiten bij hoe verschillende medewerkers leren

Whoh.. weet jij dan ook wat je moet doen als er een calamiteit plaatsvindt? Eerlijk gezegd, mmm niet echt, hangt ervan af……dat brengt me meteen op nog een uitdaging voor de hackathon. Oplossingen verzinnen die aansluiten bij hoe al die verschillende medewerkers leren. Ik wil het liefst, een infographic en een ‘ad hoc’ scenario training doen…. maar ja, dat ben ik. Een ander kan juist goed uit de voeten met een e-learning en/of een training ‘hoe blus je een brand’. Tuurlijk, er ligt ook een verantwoordelijkheid bij mijzelf om te weten wat ik moet doen en om dat wat ik niet weet, bij te spijkeren. Als er meerdere manieren zijn op elk moment van de dag (of nacht!)  kan dat makkelijk.

Tijd voor iets nieuws

Maar waarom doen jullie zo’n ingewikkelde hekkaton? Je kan toch ook gewoon met een groepje mensen in je ziekenhuis bij elkaar gaan zitten, beetje brainstormen en dat uitwerken? Tjaaaaa, dat leidde tot nu toe tot veel geouwehoer en traditionele oplossingen zoals: iedereen eens in de vijf jaar in een klasje. Lekker allemaal hetzelfde lesje op een moment dat het jou volledig niet uitkomt…. en daar zijn we wel een beetje klaar mee. Het is tijd voor iets nieuws.

Door mensen van buiten en binnen het ziekenhuis bij elkaar te brengen wordt het al veel leuker. Bovendien heb je met een hackathon na 48 uur al bruikbare producten. Het idee van de ‘learning hackathon’  was voor ons ook nog een excuus om een moderne manier van leren te introduceren.

Moderne manier van leren

Huh? Moderne manier van leren? Je bent toch bezig met iets te maken? Dat is toch geen leren. Ik zie het zo niet. Terwijl je met elkaar werkt aan een oplossing voor een vraagstuk leer je juist! Geen traditioneel gedoe van klasjes en de juf vertelt, maar aan de hand van kaders (van de scrummaster), op de werkvloer uitvinden hoe je gezamenlijk en snel een werkbare oplossing maakt. Sommige mensen in het team hebben bijvoorbeeld geheel geen verstand van eerste hulp bij calamiteiten maar wel van hoe mensen leren, programmeren, storytelling  of van onderwijs ontwerpen. Andere deelnemers hebben juist kennis over brand blussen, giftige stoffen, hoe je met agressie om moet gaan of reanimeren. Voor verschillende aspecten bestaat in de groep onwetendheid. Je kunt je voorstellen wat er dan gebeurt….

Twee weten meer dan één

Oh, wat dan? Nou, als je iets niet weet en je moet samen tot een oplossing komen dan moet je elkaar vragen gaan stellen (dûh). Pietje vertelt Jantje wat ie weet van onderwerp A. En Jantje die daar niet veel van weet stelt daar vragen over. Pietje blij want die weet er veel van en Jantje ook blij, want die leert daar weer van.

Twee weten dus meer dan één. Bovendien heeft Jantje misschien een idee voor een probleem en Pietje ook. Door die ideeën uit te wisselen hebben ze er allebei een idee bij en komen ze gezamenlijk mogelijk tot nog een idee (of drie, of meer). Dit is ook hoe innovatie werkt (kennis en mensen verbinden). Enige dat rest is het idee ook uitvoeren.

Leren als een dolle

Al met al, door met elkaar te praten, de structuur (telkens werken in blokjes van twee uur afgewisseld door wie is waar mee bezig en gaat het goed) en door de energie binnen het team word je als deelnemer en als groep binnen 48 uur een stuk wijzer. Trouwens ook de opdrachtgever wordt meegesleurd in de orkaan aan energie. Zij leren ook als een dolle.

Tijdens de ‘learning hackathon’ is gevlogd, geblogd, getwitterd, geappt, theegeleut, gesnoept, geexpirimenteerd, rond gelopen op de werkvloer, gefilmd, geprint, ontworpen, geprogrammeerd, ontwikkeld, ge-designed en nog een boel meer.  Oja, en onbekenden leerden elkaar  kennen. Een en al winst.

100 ideeën

Klinkt heel tof. Maar wat kwam er nou uit die hekkaton van jullie? Ah! Stel je even een groep van rond de 30 mensen voor, stuiterend van de energie. Ze begonnen met honderd  ideeën en 48 uur later  het resultaat: zes  oplossingen voor de eerste 5 minuten bij een calamiteit.

6 prototypes

De SOS monitor (actueel dashboard met onder meer geleerde lessen aan de hand van echte casuïstiek). Twee apps: De power app (met kennisvragen en weetjes) en de Eerste 5 minuten app (met snelle actuele informatie). Een mystery guest (real life ad hoc oefeningen voor op de werkvloer (ja, dus oefenen tijdens je werk, hoe handig is dat!). Een Augmented reality gadget (met je mobiel kun je dan bijvoorbeeld een brandblusapparaat scannen en komt er een verhaaltje of filmpje)  en als laatste, lekker traditioneel (echt wat voor mij) een Eerste 5 minuten Waaier (op papier per hoofdcategorie wat je moet weten en doen als de pleuris uitbreekt).

Samen is in

Mmmm, interessant….Ja ha, je had erbij moeten zijn! Het is een super aanvulling op wat er al is. Het wordt alleen maar mooier. Voor elk wat wils. En nu? Doorknallen natuurlijk. Die energie vasthouden en dat hele Spaarne Gasthuis laten zien dat samen leren (= werken) tof is. Leren in je eentje is uit. Samen is in.